Zawodzie

Pierwszą wzmiankę odnoszącą się do grodu na Zawodziu znajdujemy w Kronice Galla Anonima pod rokiem 1106. Kronikarz opisał zdobycie grodu kaliskiego przez wojska Bolesława Krzywoustego na stronnikach ks. Zbigniewa. Z faktem walk prowadzonych wówczas o gród łączyć można z dużym prawdopodobieństwem spalenie wału o konstrukcji przekładkowej. Ogień mógł strawić jedynie część tych umocnień. Był to też zapewne jeden z powodów, dla których na początku XII w. zbudowano kolejny pierścień umocnień obronnych składający się z fosy z palisadą, systemu skrzyń-izbic wypełnianych ziemią oraz ławy kamiennej. Sposób łączenia lub wzmacniania konstrukcji drewnianych zasługuje na szczególną uwagę. Technika, tzw. hakowa, wykorzystująca odgałęzienia konarów, które zastępowały gwoździe, jest cechą charakterystyczną wczesnopolskiego budownictwa obronnego. Konstrukcje te otoczyły obszar o średnicy około 200 m i one to właśnie tkwią w ziemnych szańcach, zachowanych do dnia dzisiejszego. Na wiek XII przypada szczególny rozkwit Kalisza, wzrost jego znaczenia, co znajduje swój wyraz w zabudowie wnętrza grodu, a także w rozwoju otaczających go osad. Około roku 1165 książę kaliski Mieszko III Stary ufundował i rozpoczął budowę kamiennego kościoła Św. Pawła, która trwała zapewne około 20 lat. Fundamenty tego obiektu odsłonięte zostały w północno-wschodniej części grodu. Był to- okazały, jednonawowy kościół o długości 30 m i szerokości 15 m. Od strony zachodniej zamykała go prostokątna wieża. Ustanowiona w kościele Św. Pawła przez jego fundatora kolegiata podnosiła znaczenie grodu kaliskiego także jako ośrodka życia religijnego. W kościele Św. Pawła pochowani zostali dwaj książęta kaliscy: Mieszko Mieszkowic w r. 1193, władający Kaliszem w latach 1186—1193, oraz jego ojciec i fundator kolegiaty Mieszko Stary, który zmarł w Kaliszu w 1202 r. Na szczątki grobowców obu książąt natrafiono w trakcie badań. Znajdowały się one w absydzie kościoła. Grobowce te zostały prawie całkowicie zniszczone i splądrowane.

darmowy hosting obrazków